मी, भाडखाऊ वेदनेला लेवून अंगावर आता बसतो उर दाबीत ,
गळा तरी कापायचास माझा , साला आता फिरतो हृदय शोधीत ....
नात्याचे काय असते आपले? ना मांस ना काष्ठ ना रज्जू
मग वचनांचे कसले काय दुख, तुझ्या दुखांचे बसतो ठाव मोजीत
उच्छाद वस्तीत काल रात्री झाला, निश्चल एकुलता दिवा निमाला
कलेवरास त्याच्या देवून मूठमाती ,मजारीवर बसतो आयुष्य ढोसित
कलाबुतीचे कोणी करतो का सरपण ,सुक्या फांद्यांचे ते प्राक्तन
रोजचेच आहे भरजरी जगणे,राजमहाली राहतो राजा एक शोषित
विचार लाख प्रश्न आज सये त्वेषाने,ओठी अंगार बरसू दे
आता जळतेच आहे सरण माझे, तेवढेच बसतो तेल ओतीत
-'भावेश'
